Որ Իսահակյանը Դեմիրճյանից հետ չմնա. «Ակամա երգիծաբաններ»-5

Չգիտեմ՝ վավերական փաստ է, եղելություն, թե՝ ժողովրդական ստեղծագործություն, սակայն միշտ պատմվում է՝ առաջացնելով լսողների բարի ծիծաղը:

Դերենիկ Դեմիրճյանը մի քանի անգամ, նույնիսկ անառիթ, գլուխ է գովել Իսահակյանի մոտ իր չթառամող առնականության, իր սիրային արկածների մասին՝ շարժելով կենսասեր Վարպետի նախանձը, որի վերահաս ծերությունն արդեն զսպանակելիս է եղել բանաստեղծի սիրային բռնկումներն ու եռանդը: Եվ բանաստեղծը ճարահատյալ դիմել է բժշկին՝ խնդրելով վերականգնել ձեռքից գնացած իր առնականությունը: Բժիշկն օրորել է գլուխը թերահավատորեն.

- Ուշ է, Վարպետ, ո՜ւշ է…

- Ինչո՞ւ Դերենիկ Դեմիրճյանի համար ուշ չէ, որ մենք հասակակիցներ ենք, բայց նա տակավին ջահել է, կայտառ…

- Ո՞վ է ասում,- հարցնում է բժիշկը:

- Ինքը, ինքն է ասում…

- Դու էլ ասա,- ժպտում է բժիշկը:

Շարունակելի