Չգիտես էլ, ուրախանա՞ս, թե՞ լացես

Կինոռեժիսոր Լուսինե Սարգսյանը facebook-ի իր  էջում գրում է.

«Հին Երևանի արժեքը գիտակցելու համար, հավանաբար պետք է մանկության հիշողություն ունենալ, կամ էլ մի քիչ ինտելեկտ: Ինչքան սահմանափակ կարելի է լինել, որ անհաշիվ ծախսելով գնալ Եվրոպական երկրներում հիանալ հնություններով, բայց սեփական քաղաքի հերը անիծել ...

Երկու օր առաջ, մի հին շենքի մոտ, որը իբրև պահպանվում է պետության կողմից / այդպես էր գրված/ երկու երիտասարդ աղջիկ նկարվում էին: իսկական տրագիկոմեդիա էր: Նայում էի նրանց ու չգիտեի ուրախանայի, որ երիտասարդները ընկալում են այդ արժեքը, թե լաց լինեի, քանի որ նրանք շտապում էիր գոնե նկարվել մահամերձ, իմաստուն, ջերմ ու լուսավոր Երևանի մնացորդներում ...»