Արման Կոթիկյանը տիեզերագնաց է դառնում. «Ակամա երգիծաբաններ» - 15

Խմբագրում էի (գրող Մկրտիչ Սարգսյան- խմբ.) նրա «Ակոսներում» բանաստեղծությունների գիրքը: Դիտմամբ ձգձգում էի գրքի խմբագրությունը, որովհետև սիրում էի այդ սրախոս, երեխայի նման մաքուր մարդուն: Ուզում էի հաճախ գար և մեր պրոզայիկ օրը լցներ իր շողշողուն զրույցներով:

Այդ օրը աչքերում խորամանկ ժպիտ կար, զգացի, որ հերթական սրախոսությանն է պատրաստվում:

- Լեզվիդ տակ թաքնված ինչ-որ բան կա, ընկե՛ր Կոթիկյան…

- Ի՞նչ իմացար,- զարմանք խաղաց նա:- Բայց ես, իրոք, այսօր սյուրպրիզ ունեմ քեզ համար, սիրելի՛դ իմ Մկրտիչ: Դու գիտե՞ս, որ ես նամակ եմ գրել Նիկիտա Խրուշչովին…

- Նամա՞կ, մի՞թե…,- զարմանալու հերթն իմն էր:

 -Այո՛, նամա՛կ, գրել եմ՝ ընկեր Խրուշչով, չեմ կըրնա դարուս մեծագործություններեն անմասն մնալ և Ձեզի պիտի խնդրեմ ինձի տիեզերագնաց դարձնել, բայց մեկ պայմանով՝ երբ տիեզերանավն անցնելու ըլլա Անկարայի վրայեն, ինձի թույլատրվի վերեն կեղտոտել…

Շարունակելի