Արդյունքում շահում են բանկերն ու պետությունը, բայց ոչ տեղահանված անձը. Անուշ Շահրամանյան

Արցախցի փաստաբան Անուշ Շահրամանյանը գրում է.

«Տեղահանված անձանց բնակարանային խնդրի լուծման իրական աջակցություն կլիներ բնակարանային հավաստագրին զուգահեռ ցածր տոկոսադրույքով վարկի տրամադրումը։ 

«Առաջարկվող 13%-ը խիստ բարձր է, հատկապես երբ տարիներ շարունակ երկրում հաջողությամբ գործում է «Երիտասարդ ընտանիքներին» տրվող արտոնյալ ծրագիրը։ Ի՞նչն է խանգարում այդ նույն պայմանները տարածել նաև սահմանափակ թվով տեղահանված ընտանիքների վրա։ Ներկա ձևաչափով բանկերը պարզապես շահավետ գործարքի մեջ են պետության հետ։

Տրվող աջակցության գումարին զուգահեռ, ընտանիքների 90%-ը ստիպված է սեփական միջոցներով նվազագույնը 20-30 միլիոն դրամի վարկ վերցնել բնակարան ձեռք բերելու համար։ 13%-անոց դրույքաչափով ամսական միայն տոկոսագումարը հավասարվում է Երևանի կենտրոնում բնակարանի վարձավճարին։ Ո՞րն է մոտիվացիան՝ այդքան վճարելով հանդերձ ապրել ծայրամասում կամ Երևանից դուրս, ամեն օր 4 ժամ ծախսել ճանապարհի վրա և ամսական 200-400 հազար դրամ տալ «ոչ մի բանի» համար։ Գործող ծրագիրը շահավետ է միայն բազմազավակ ընտանիքների համար. մնացած բոլորի համար նման տոկոսադրույքով վարկը չի կարող աջակցություն համարվել։ Արդյունքում շահում են բանկերն ու պետությունը, բայց միանշանակ ոչ տեղահանված անձը»։