Ռոմանտիզմ եւ իրականություն

Համազգային միասնականության նոր բանաձևը` «Հայրենիքի հնարավորությունների առավելագույնը` Սփյուռքի համար եւ Սփյուռքի հնարավորությունների առավելագույնը` հայրենիքի համար», արտահայտիչ է: Բայց երբ խորանում ենք բովանդակության մեջ, հանդիպում ենք խութերի:

Այդ ո՞ր առավելագույնը նկատի ունենք Սփյուռքի հնարավորությունների մասին խոսելիս: Ճշտե՞լ ենք արդյոք: Ինքներս ի՞նչ ենք պատրաստ կամ ունակ տալու Սփյուռքին՝ մեր տնտեսությունը վերականգնելու մեր անկարողությամբ, ժողովրդավարական արժեքներից նահանջով, ժամանակակից պետություն ստեղծելու կորսված հնարավորություններով, իշխանություն իրացնելու իր իրավունքներից հասարակության օտարվածությամբ:

Այսօր ավելի սթափ ենք ու իրատես: Նախկին ռոմանտիկ ընկալումներին փոխարինել են հայության հատվածների միջեւ ընկալումների, սպասելիքների, աշխարհայացքների որոշակի տարբերությունների գիտակցումը: Բայց շարունակում ենք համընդհանուր նպատակներ ամրագրելուց անդին չանցնել, չհստակեցնել վաղուց ամրագրված նպատակները կենսագործելու համազգային մեխանիզմներն ու օրակարգը: Մինչդեռ վաղուց արդեն ժամանակն է: