Դեժավյու

Վերադարձել են լճացման տարիները. առաջընթացի բացակայության վակուումն իշխանությունը լցնում է պայծառ ապագայի նկատմամբ ոչնչով չհիմնավորված հավատի ներշնչմամբ, իսկ հասարակությունը, դրա նկատմամբ իմունիտիտ ձեռք բերած, առօրյա իր դժգոհությունն արտահայտում է մտերիմների հետ խոսակցութըյունների ընթացքում` քաղաքական և հասարակական ակտիվության որևէ նախաձեռնության չմասնակցելով:

Համատարած «ադաբրյամսները», միակուսակցական իշխանությանը ծառայելը, պետական ապարատում արմատացած հարմարվողականությունը ստեղծել են գաղջ մի մթնոլորտ, որտեղ խեղդվում են առողջ նախաձեռնությունները, ազատ մտածողությունը:

Նախագահն ավելի շատ կենտկոմի, իսկ տեղական իշխանիկները շրջսովետի քարտուղարների հետ են ասոցացվում, ում որոշումները քննարկման ենթակա չեն, իրենք էլ դրանց համար հանրությանը հաշվետու չեն: Պառլամենտի մեծամասնությունն էլ իր դերակատարմամբ ոչնչով չի տարբերվում նախկին Գերագույն սովետների կթվորաբանվորական կոնտինգենտից: Ձևավորվել է նորօրյա կոմսոմոլների մի սերունդ, որի համար կուսակցականացվածությունը և կարիերիստական նկրտումներին հագուրդ տալը ինքնահաստատման միակ միջոցն են դարձել:

Որակապես վերափոխվելն այլեւս անհրաժեշտություն է: Բայց որքան խոսում ենք դրա մասին, այնքան ավելի ենք մխրճվում ճահճի մեջ: