Սիրելի՛ Րաֆֆի, բարեւ, բարեւ, բարեւ...

Սիրելի՛ Րաֆֆի, բարեւ, բարեւ, բարեւ...Բարեւ, հոգնեցիր չէ՞, բա պատկերացնո՞ւմ ես, թե որքան են մարդիկ հոգնել քո բարեւներից, մանավանդ, որ դու միայն բարեւում ես: Ես չգիտեմ, թե ինչու դու ինձ չընդգրկեցիր քո կուսակցության նախընտրական ցուցակում, կամ ինչու ինձ չես հրավիրում հրապարակ, երբ բոլորին ընդգրկում ես եւ բոլորին հրավիրում, բայց իմացիր, որ եթե հրավիրեիր, մենք կհաղթեինք: Միասին կգնայինք Բաղրամյան 26, ես` իշխանություն պահանջելու իրավատիրությամբ, դու` տիկին Ռիտայի որպիսությունը հարցնելու նպատակով: Բայց դու ինձ չհրավիրեցիր... Այդ ի՞նչ արեցիր կամ այդ ի՞նչ ես անում, ավելի ճիշտ` ինչ-որ բան անո՞ւմ ես: Ամերիկա գնալ-գալն ինչ-որ բան անել չէ, ասուլիս տալը, քո պարագայում, ինչ-որ բան ասել չէ: Ես, օրինակ, նվերներ եմ տալիս, իսկ դո՞ւ: Դու վերցնում ես մարդկանց ժամանակը, բայց դա մի կողմ, դու վերցնում ես մարդկանց հույսը, որը, գիտե՞ս, նրանք քեզ հետ էին կապել կամ դեռ կապում են: Վերցրեցիր եւ գնացիր Ամերիկա ու հիմա եկել ես ու բողոքում ես վիճակից, թե ինչո՞ւ են մարդիկ գնում Ամերիկա: Իսկ գուցե նրանք քո հետեւից են գնում` քեզ ընդօրինակելով, քեզնից հուսախաբ եղած: Դու անգամ ինձ նամակ չես գրում, երեւի չես հավատում, իսկ քանի որ դու չես հավատում, ինչպե՞ս ես պահանջում, որ քեզ հավատան:

Իսկ ինչո՞ւ եմ ես քեզ գրում: Գրում եմ, որովհետեւ քեզ սիրում եմ, ես բոլորին եմ սիրում, անգամ` նրանց, որոնց դու չես սիրում: Սիրելի՛ Րաֆֆի, միշտ հիշիր` երբ մարդկանց ասում ես` բարեւ, նշանակում է, որ պետք է ասես նաեւ ցտեսություն: Գնա, Րաֆֆի՛, իսկ նվերդ /արդեն մոռանում էի/, չնայած դու ինձ նամակ չես գրել, բայց ես քեզ նվեր բերել եմ: Նվիրում եմ քեզ հավատ: Դրա կարիքը չունե՞ս, ժողովուրդը քեզ հավատո՞ւմ է, ուրեմն նվիրում եմ քեզ ժողովուրդ, որը քեզ կհավատա:

Ձմեռ պապ

Շարունակելի...