ԱՌԱՎՈՏ. Որ նստվածք չմնա

Թերթի խմբագրականում կարդում ենք.

«Երբ մարդը բերանը բաց է անում` իր հակառակորդի կամ պարզապես իր չհավանած անձնավորության հասցեին ինչ-որ տհաճ բան ասելու, նա պետք է մտածի, թե որքան ժամանակ է իր այդ ասածը արդիական լինելու: Երեկ, օրինակ, «Ազատություն» ռադիոկայանին ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, իմ կարծիքով, միանգամայն ճիշտ բաներ է ասել երկխոսության թեմայով: Սակայն նման դատողություններից հետո Կոնգրեսի առավել արմատական կողմնակիցները` որոշակի դառնությամբ, իսկ իշխանության ջատագովները` չարախնդությամբ «կռիսական» հարց են տալիս. «Բա ո՞ւր մնացին ավազակապետերը, մոնղոլները եւ հատկապես թաթարները»:

Եվ չես կարող ասել, որ այդ հարցը իմաստազուրկ է. ի՞նչ երկխոսություն ավազակների հետ` նրանց տեղը բանտում է, իսկ մոնղոլ-թաթարներինը` հավանաբար, ինչ-որ հեռավոր տափաստաններում: Իհարկե, ասածս վերաբերում է ոչ միայն առաջին նախագահին, այլեւ բոլոր մարդկանց, ովքեր հրապարակային խոսք են ասում ` նաեւ, բնականաբար, ինձ: Մանավանդ, հաշվի առնելով մեր կովկասյան տաքարյուն խառնվածքը, եկեք այնպես խոսենք, որ հետագայում նստվածք չմնա` ոչ միայն դիմացինի, այլեւ հասարակության մեջ»: