Հայրենասիրությունը հենց սա է՝ սեփական երկրի շահերը առաջին տեղում դնելը և պատասխանատվություն կրելը նրա ապագայի համար․ Արթուր Միրզոյան

Վիրահայ հասարակական գործիչ Արթուր Միրզոյանը գրում է.

«Վրաստանի վարչապետ Իրակլի Կոբախիձեի խոսքերից մեկը՝ Պաատա Զաքարեիշվիլիի հետ բանավեճի ընթացքում․

«Դուք հայ ժողովրդի անունի՞ց եք խոսում։ Ինչո՞ւ որոշեցիք, որ Հայաստանը բուժել է այդ ցավը, երբ միջազգային մակարդակով լայնածավալ քարոզարշավ է իրականացվում Ցեղասպանության ճանաչման հարցով»։

Պաատա Զաքարեիշվիլիին հաճախ ներկայացնում են որպես հայամետ դիրքորոշում ունեցող գործիչ։ Բայց անձամբ ինձ համար այստեղ կարևոր է տարբերակել երկու բան՝ Հայաստանի և հայ ժողովրդի նկատմամբ վերաբերմունքը և Նիկոլ Փաշինյանի ու Հայաստանի ներկայիս իշխանությունների վարած քաղաքականության աջակցությունը։

Զաքարեիշվիլին իր հրապարակային ելույթներում բավական հաճախ դրական է խոսում Փաշինյանի և նրա քաղաքական կուրսի մասին, և ես նման դիրքորոշումը չեմ կարող ինքնաբերաբար «հայամետ» համարել։

Բայց այս դեպքում ինձ համար առավել հետաքրքիր էր հենց Իրակլի Կոբախիձեի արձագանքը։

Վրաստանը պաշտոնապես չի ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը։ Դրա պատճառները առանձին քննարկման թեմա են, և Վրաստանի պետական մոտեցման որոշ պատճառներ ինձ համար հասկանալի են։ Հնարավոր է՝ հենց այս թեմայի օգտագործումը նման բանավեճում կարելի էր այլ կերպ ձևակերպել։

Բայց եթե այս նրբությունը մի կողմ դնենք, այստեղ ինձ համար շատ ավելի կարևոր բան կա։

Այս խոսքերում ես տեսնում եմ ազգային հիշողության, պատմական ցավի և ժողովրդի արժանապատվության կարևորության գիտակցում։

Եվ երբ լսում եմ ոչ միայն այս մեկ հատվածը, այլ նաև այս բանավեճի մյուս հատվածները, ևս մեկ անգամ հասկանում եմ, թե որքան կարևոր է երկրի համար ունենալ իշխանություն, որը առաջին հերթին մտածում է սեփական պետության շահերի մասին։

Մենք ապրում ենք չափազանց բարդ տարածաշրջանում։ Այստեղ հատվում են մեծ պետությունների շահերը, կան պատերազմներ, չլուծված հակամարտություններ, պատմական խնդիրներ և մշտական արտաքին ճնշումներ։

Այսպիսի պայմաններում երկիրը կայուն պահելը, սեփական քաղաքական ուղին չկորցնելը, ուրիշների հակամարտությունների մեջ չներքաշվելը և միաժամանակ ներքին կայունությունը պահպանելը չափազանց դժվար գործ է։

Եվ հենց այստեղ է, որ ես մեծ հարգանքով եմ վերաբերվում Վրաստանի ներկայիս իշխանությունների քաղաքականությանը։

Կարելի է չհամաձայնել առանձին որոշումների հետ։ Կարելի է քննադատել այս կամ այն քայլը։ Բայց այն, թե ինչպես է այսօր Վրաստանը փորձում պաշտպանել իր ազգային շահերը, պահպանել սեփական քաղաքական կուրսը և այս բարդ տարածաշրջանում երկիրը պահել կայուն վիճակում, ինձ՝ որպես այս երկրի քաղաքացու, մոտ առաջացնում է ոչ միայն խոր հարգանք, այլ երբեմն նաև հիացմունք։

Ինձ համար հայրենասիրությունը հենց սա է՝ սեփական երկրի շահերը առաջին տեղում դնելը և պատասխանատվություն կրելը նրա ապագայի համար»։