86 ամյա բժշկի կյանքի ճանապարհը. Շոթա Ապոզյանի վաստակաշատ ուղին

Մարդկային կյանքեր փրկելու առաքելությունը պահանջում է ոչ միայն մասնագիտական հմտություն, այլև ամուր կամք և անսահման նվիրում։ Այս սկզբունքներով է իր ողջ գործունեությունը հյուսել բժիշկ Շոթա Տիգրանի Ապոզյանը, ում 86-ամյա կենսագրությունը հարուստ է թե՛ մասնագիտական ձեռքբերումներով, թե՛ հասարակական անմնացորդ ծառայությամբ։​

​Շոթա Ապոզյանը ծնվել է 1940 թվականի ապրիլի 23-ին՝ Բուղաշեն գյուղում։ Նրա կրթական ճանապարհը սկիզբ է առել Ուռեկիում, որտեղ ստացել է յոթնամյա կրթություն, այնուհետև ուսումը շարունակել և ավարտել է Մայակովսկու անվան ռուսական դպրոցը։

​Մինչ մասնագիտական բարձունքներին հասնելը, նա անցել է զինվորական ծառայության դպրոցը. 1961-1964 թվականներին ծառայել է հրթիռային զորքերում՝ կոփելով բնավորությունն ու պատասխանատվության զգացումը։​

​Բժշկական կրթությունը Շոթա Ապոզյանը ստացել է հեռավոր Ամուրի մարզում՝ Բլագովեշչենսկի պետական բժշկական համալսարանում։ Ուսումնառության վեց տարիներից հետո ստանալով «ազատ դիպլոմ»՝ նա վերադարձել է հայրենի եզերք՝ իր գիտելիքներն ի սպաս դնելու սեփական ժողովրդին։

​Նրա մասնագիտական վերելքն արագ էր ու տպավորիչ.

​Աշխատանքային գործունեությունը սկսել է Ախալքալաքի շրջանի շտապօգնության բաժնում որպես վարիչ։ ​1971 թվականից ստանձնել է գլխավոր բժշկի պաշտոնը՝ երկար տարիներ հաջողությամբ ղեկավարելով գյուղական բժշկական բրիգադները։

​Շուրջ երկու տասնամյակ նախագահել է երկու շրջանների միացյալ հանձնաժողովը՝ ցուցաբերելով կազմակերպչական բարձր ջիղ։

​Նրա կյանքի ամենաբեղուն 25 տարիները կապված են Բարալեթի հիվանդանոցի հետ, որտեղ նա համատեղել է թերապևտի և մանկաբարձ-գինեկոլոգի դժվարին աշխատանքը։

​Բժիշկ Ապոզյանը երբեք չի դադարել կատարելագործվել, մասնագիտական վերապատրաստումներ է անցել Խորհրդային Միության խոշորագույն բժշկական կենտրոններում՝ Մոսկվայում, Լենինգրադում և Նովոկուզնեցկում։

​Այսօր, տարիների բարձունքից նայելով իր անցած ուղուն, վաստակաշատ բժիշկը կարոտով է հիշում այն ժամանակները, երբ բժշկությունը հիմնված էր պետական ամուր հոգածության և խիստ կարգապահության վրա։ Նա առանձնահատուկ հպարտությամբ է նշում, որ Բարալեթի հիվանդանոցն այն տարիներին ապահովված էր սեփական լաբորատորիայով, ռենտգեն կաբինետով և հիվանդների խնամքի բարձր չափանիշներով։

​Սակայն բժշկի համար ամենացավալի փոփոխությունը ոչ թե համակարգային է, այլ մարդկային։ Շոթա Ապոզյանը նկատում է, որ ժամանակի հորձանուտում փոխվել են մարդկային արժեքները.

​«Նախկինում մարդիկ ավելի հարգալից ու մարդասեր էին»,- նշում է նա՝ փաստելով, որ այսօրվա սերունդն ու բարոյական չափանիշները մեծապես կերպարանափոխվել են։

​Շոթա Ապոզյանի կյանքն ու գործը լավագույն օրինակն են այն բանի, թե ինչպես կարելի է տասնամյակներ շարունակ հավատարիմ մնալ Հիպոկրատի երդմանը, պահպանել մարդկային վեհությունը և վայելել հասարակության անմնացորդ սերն ու հարգանքը։

Աղբյուրը՝ Javakheti Georgia